Showing posts with label Lady. Show all posts
Showing posts with label Lady. Show all posts

సుశీల


నేను పసిపాపను...

తన నరాల బాధ తగ్గించినందుకు 
నా తల్లికి ఏ మగాడో ఇచ్చిన కానుకను.
పగలు పాల కోసం, రాత్రి జోల కోసం 
అలమటించిన అర్ధ అనాధను.
గాజుల గలగలల మధ్య వినపడే నా ఏడుపు విన్నప్పుడు 
నా తల్లి కంట రాలిన రక్త కన్నీటి బొట్టును.
ఏ ధారలోనివో తెలియని తోటి అణువుల మధ్య 
పెరిగిన అభాగ్య అణువును.


నేను ప్రమదను...

మాలలోను, మంచంలోను నలిగిపోయెందుకే
విచ్చుకున్న మల్లెమొగ్గను.
దీపాలవేళ వీచే హోరుగాలిలో పెనుగులాడి 
ఆరిపోయే అగ్నిశిఖను. 
అమ్మ నేర్పిన చీకటి చదువులో రూపు"దిద్దుకున్న”

అనాకార అక్షరమును.


నేను అమ్మను

అమ్మలాగానే అమ్మనైన అమ్మను
మా అమ్మని కన్న అమ్మను
ఆడతనం అమ్మకానికి పెట్టి
అమ్మతనం కొనుక్కున్న అమ్మను
నేను అమ్మను.! అమ్మను గాక అమ్మను.!!
నా బిడ్డను ఈ అంగడిలో అమ్మను
బేరసారాల బ్రతుకు బాటలో నా బిడ్డను నడపను
తరతరాల వెలుగు వెతుకులాటలో వదిలివేయను
జన్మనిచ్చాను. జీవితాన్నీ ఇస్తాను.

నేను సుశీలను!
మూడు తరాల తలరాతను మార్చుతున్న త్రిశూలను!!!




మార్నింగ్ సిక్నెస్

మై డియర్ మగవాడా!
నీ తప్పు లేదులే అయినా
మాకు కడుపుతో ఉన్నప్పుడే మార్నింగ్ సిక్నెస్
పాపం నీకు ప్రతి మార్నింగ్ “సిక్”నెస్సే కదా!
నిన్నని మాత్రం ఏం లాభంలే..!
దేవుడు పెట్టిన శాపమో
ఆయన ‘చేసిన’ పాపమో
నువ్వు ‘అనుభవిస్తున్నావు’..
ఏం చేస్తావు నువ్వు మాత్రం..!    
అందుకే “వాంతి” చేసుకునేందుకు 
నీ దారులు నువ్వెతుక్కుంటావు
బస్సు కుదుపులలో కలిపేస్తూ
మా వీపుల మీద వీరంగం చేస్తావు
లేదంటే మా వాష్ ‘బేస్’-ఇన్స్
ఎలాగూ అందుబాటులో ఉంటాయి
విసిలేసి వెనక్కెళ్ళండంటూ ఇంకాస్త మమ్మల్ని
నీకు అందుబాటులోకి తెచ్చేందుకు
కండక్టర్ అనబడు సాటి మగవాడు సదా తయార్!!
పంటి బిగువున మౌనంగా భరిస్తామే తప్ప ఏమీ అనము కదా
ఒకవేళ అన్నా, ఆ హడావిడిలో పట్టించుకునే తీరిక నీకెక్కడిది
ఇప్పుడు కూడా ఇదంతా ఎందుకంటావా..?
మై డియర్ మగవాడా !
ఈసారి కాసేపు తమాయించుకుని
ఆఫీస్ చేరి, వాష్రూమ్ లోనో
లేక ఇల్లు చేరి, “వాష్ ‘బేస్’-ఇన్” లోనో
కానిచ్చేంత వరకూ ఆగే ప్రయత్నం చేస్తావేమో అని చిన్న ఆశ..!







October 23, 2012 - , , , , , , 4 comments

నాన్న




ఇవాళ నాన్న నాకు కొత్తగా కనిపిస్తున్నారు!!
నాకు నడక నేర్పిన నాన్న
ఇప్పుడు నేను మరొకరితో ఏడడుగులు నడుస్తుంటే  ఆనందంగా చూస్తున్నారేం?
నా చేయి పట్టుకుని నన్ను జాగ్రత్తగా నడిపించిన నాన్న
ఇప్పుడా చేతిని మరొకరి చేతిలో పెడుతున్నారేం?
నాకు నాన్నైనా, నన్ను “అమ్మా” అని పిలిచే నాన్న
వచ్చే యేడుకి అమ్మనవమని కొత్తగా దీవిస్తున్నారేం?
నన్ను చూడకుండా ఒక్కరోజైనా ఉండలేక
చుట్టాలింటికి కూడా పంపించని నాన్న
ఇప్పుడు ఏ చుట్టరికం లేనివారింటికి పంపిస్తున్నారేం?
ఇదీ మన ఇంటిపేరు అని నాన్నే చెప్పారు
కానీ ఇప్పుడు నా ఇంటిపేరు అది కాదట!
నేను ‘నాన్న కూతుర్న’ని అందరూ అనేవారు
కానీ ఇప్పుడు నేను ‘ఆయన’ భార్యనట!!
ఒక్క పెళ్ళితో ఎన్ని మార్పులు!!
అప్పగింతల వేళ...
నన్నెందుకు ఇంట్లోనుంచి పంపించేస్తున్నారు?
నేనేమైనా తప్పు చేశానా నాన్నా...?? అని అడుగుదామనుకున్నాను
కానీ, నాన్న కళ్ళల్లో నీళ్ళు చూసి ఆగిపోయాను
నానమ్మ చనిపోయినప్పుడు కూడా నిబ్బరంగా ఉన్న నాన్న కళ్ళల్లో నీళ్ళు!!
అయినా కూడా నాన్న ముఖంలో ఏదో సంతోషం..
‘ఆయన’కి నన్నప్పగిస్తూ మెల్లగా నవ్వారు..
ఆ నవ్వులో ఒక ధైర్యం, ఒక నమ్మకం...
నా భయాలకి, బాధకి సమాధానం చెబుతున్నట్టుగా....

నాలో నీవుగా.... నీవే నేనుగా...



ఏ పేరూ లేని బంధమేదో అల్లుకుంటోంది
ఇదీ అని తెలియని భావమేదో కలుగుతోంది
ఇన్నాళ్ళు లేని కోరికేదో పుడుతోంది
ఎన్నడూ చూడని రూపమేదో కనబడుతోంది
ఎక్కడిదో ఒక పిలుపు... నన్నేనా?
మరెక్కడిదో ఒక నవ్వు... నాదేనా?
ఏదో తెలియని అలికిడి
ఇంకేదో ఎరుగని అలజడి
నరాలని పెనవేస్తూ...
నాడులని శ్రుతిచేస్తూ...
నాతో సంభాషిస్తూ...
నాకో సంకేతమిస్తూ...
నాలో సంఘర్షిస్తూ...
నాలో... నాలోలో...
నన్ను నీవుగా అనువదిస్తూ..
నీ రూపం నాదిగా చిత్రీకరిస్తూ...
నాలో నీవుగా.... నీవే నేనుగా...
మన ప్రేమ పాపగా పెరుగుతోంది...!



పునర్జన్మకెన్ని పురిటినొప్పులో!!!



నా తల్లి పురిటినొప్పులు పడుతోంది...
నన్ను మరలా కనేందుకు!
నా తల్లి తల్లడిల్లుతోంది...
నాకు పునర్జన్మనిచ్చేందుకు!
నా తల్లి నరాలు తెంపుకుంటోంది...
నా దారి సుగమనం చేసేందుకు!
నా తల్లి తన జగద్యోని తమస్సుని చింపుకుంటోంది...
నన్ను వెలుగురేఖల పొత్తిగుడ్డలలో చుట్టి, చూసి మురిసిపోయేందుకు!!

నైశిక



లోకమంతా నిదురిస్తోంది..
నేను తప్ప!
తెల్లవార వస్తోంది..
నాకు తప్ప!!
ఎంత వెతికినా నిద్దుర దరిదాపుల్లో కానరావటమే లేదు..
చీకటనేమో!!!
మరి వెలుతురేది? ఎక్కడుంటుందది??
అసలిది రాత్రేనా??
రాత్రయితే నిద్రేది?
నిద్రపోని జాతులు కొన్నున్నాయట..
వాటిలో నాదే జాతో!!
నిశాచరినా?
ఒక్క అడుగైనా కదపలేకున్నానే!
పిశాచాన్నా?
బరువెక్కిన ఊపిరి కాదంటోందే!
దివాభీతినా?
కన్ను పొడుచుకున్నా చూడలేకున్నానే!
గబ్బిలాన్నా?
ధ్వని తరంగాలు గుండెలోనే సుడులుతిరుగుతున్నాయే!
శూన్యగత్తెనా?
ఆ మంత్రమేదో మనసుకే వేసుకుందునే!
చందమామనా?
పున్నమంటూ ఎరుగనే!
బ్రహ్మ కమలాన్నా?
ఎన్నో వసంతాలుగా విరబూయనే లేదే!
మరి నేనెవరిని?
నా పగలు రాత్రుల మధ్యన
సన్నటి పొరైనా లేదేమిటి?
నిద్రపోనా? నిద్ర రాదా??
నిద్రిస్తూనే ఉన్నానా???
అసలు నేనే నిద్రనా????



ఆదివారం



ఆదివారం వచ్చింది....
ఎన్నోరోజుల తరువాత వచ్చిన “నిజమైన ఆదివారం”.
రాత్రి నిద్రపోయే ముందే అలారాన్ని అటకెక్కించా!
సూర్యుడెంతసేపటినుంచి కొడుతున్నాడో తలుపు!
పాపం... నేను లేచి తలుపు తీసేసరికి
విసుగు, కోపం కలిసిన చూపొకటి విసిరాడు నాపైకి!!
అమ్మ మెడ చుట్టూ చేతులేసి,
బడికి పోనని మారం చేసే చంటిపిల్లోడిలా
ఎంత పొమ్మన్నా కళ్ళల్లోనుంచి పోనని మారం చేస్తోంది నిద్ర...
ఒక్క కప్పు కాఫీతో నిద్రనే నిద్రపుచ్చి, నన్ను నేను నిద్రలేపాను...!

రాత్రి కసిగా చెత్తబుట్టలోకి విసిరికొట్టిన ‘టు డు లిస్ట్’ని
ఒకసారి వెక్కిరింతగా చూసి నవ్వి
ఇవాళ ఏం చేద్దాం అనుకుంటుండగా
అల్మారా కనిపించింది...
మామూలు అల్మారా కాదది...
“గుండె అల్మారా”...!!
దగ్గరికెళ్ళి తెరవబోయాను. రాలేదు!
ఎన్నోరోజులుగా తెరవలేదేమో గడియ బిగుసుకుపోయింది!
బలమంతా ఉపయోగించి తెరిచాను ఎలాగో.

లోపలంతా అస్తవ్యస్తంగా పడున్నాయి జ్ఞాపకాలు...
ఒక్కొక్కటిగా భద్రంగా బయటకి తీస్తున్నాను...
ఎక్కడనుంచి ఏ జ్ఞాపకం జారిపడి ముక్కలైపోతుందో అని
అతి జాగ్రత్తగా తీసి పక్కన పెట్టాను...
ఇప్పుడు నా చుట్టూ ఎన్నెన్ని జ్ఞాపకాలో..!
కానీ అన్నీ కాస్త పాతపడినట్టుగా అనిపిస్తున్నాయి...!!
కొన్ని దుమ్ము దులపాల్సినవి,
కొన్ని కడిగి ఆరబెట్టాల్సినవి,
కొన్ని మెరుగు పెట్టాల్సినవి,
కొన్ని నానబెట్టి ఉతకాల్సినవి,
కొన్ని ఊడ్చిపడేయ్యాల్సినవి!!

అన్నింటినీ అనుకున్నట్టుగా విడివిడిగా అమర్చుకుని
ఇంక పనినారంభించాను.
ప్రతి దాన్ని మడతలు విప్పి, ముడతలు సరిచేస్తుంటే
వాటిలోనుంచి చిట్టి చిట్టి గువ్వలు, చిన్ని చిన్ని గవ్వలు,
రంగు రంగు పూసలు, సీతాకోక చిలుకలు, అచ్చమైన ముత్యాలు
జలజలా జారుతూ, నా చుట్టూ తిరుగుతూ, ఎగురుతూ,
గంతులేస్తూ, కళకళలాడుతూ కనువిందు చేస్తున్నాయి....
వాటన్నింటినీ చకచకా ఏరుకుని మూటకట్టి పెట్టాను..
జ్ఞాపకాలన్నింటినీ నా చేతులతో తడుముతుంటే
తెలియని అనుభూతుల వెల్లువ...

అమ్మపాలు తాగుతునట్టు...
నాన్న గుండెల మీద నిద్రపోయినట్టు...
అన్నతో కలిసి బడికిపోయినట్టు...
నానమ్మ ఒడిలో పడుకుని కథ విన్నట్టు...
పక్కింటి చింటూ గాడితో కలిసి ఆడుకున్నట్టు...
బడిలో ఫస్ట్ ర్యాంక్ వచ్చినట్టు...
కొత్తగా పరికిణీ కట్టినట్టు...
కొంటెగా ‘ఎవరో’ చూసినట్టు...
‘అతని’ వేలు పట్టుకుని నడిచినట్టు...
తొలిసారిగా తల్లినైనట్టు...
ఎన్నో, ఎన్నెన్నో ఆనందాలు, మరింకెన్నో అనుభూతులు....!!

అల్మరాని శుభ్రంగా తుడుచి, బాగు చేసిన జ్ఞాపకాలన్నింటినీ
క్రమబద్దంగా సర్ది, అనవసరమైన వాటిని ఊడ్చి పడేసాను!!
ఇప్పుడు అల్మారా ఎంత బావుందో....
ఎంత అందంగా ఉందో....
ఎంత ప్రశాంతంగా ఉందో....

అరె! చీకటి పడిందే!!
సూర్యుడి కోపం తగ్గినట్టుంది
తెల్లగా, చల్లగా నవ్వుతూ చూస్తున్నాడు
తెలియకుండానే ఆదివారం అరక్షణంలో అయిపోయింది
ఇంత నిజమైన ఆదివారాన్ని కలవటానికి
మళ్ళీ ఎన్ని అబద్దపు ఆదివారాలని దాటాలో అని ఆలోచిస్తూ
అటకవైపు చూసా.
అలారం కనిపించలేదు!!
అటకెక్కి చూస్తే మూలకి నక్కి దాక్కుంది!!
పాపం దాని బాధ దానిది..
నన్ను నిద్ర లేపటం కోసం మాత్రమే అది రోజూ నాకంటే ముందు లేవాలి కదా..!
దాన్ని లాక్కొచ్చి, చెవి మెలిపెట్టి, మంచం పక్కన కూర్చోబెట్టి
సోమవారపు సమరానికి సిద్ధపడుతూ కత్తి, డాలు పట్టుకుని,
నెత్తిన కిరీటం పెట్టుకుని నిద్రకుపకరించాను...!



వృధాప్రయాస



ఎందుకీ తీక్షణ సారంగి తంత్రులపైని నడక?
అరికాళ్ళను తెంపుతూ తోడిరాగాన్ని పలికించేందుకా??
ఎందుకీ లవణ సలిల తటంపైని పడక?
ఆరిపోని దాహాగ్నిని ఆజ్యమేసి పెంచేందుకా??
ఎందుకీ జ్వలిత ఆస్పదం పైని ఆవాసం?
దేహమంతా దహించివేసి భస్మ ప్రతిమై నిలిచేందుకా??
ఎందుకీ శ్వాసరహిత సంకీర్ణ దారులలో పయనం?
మిగిలి ఉన్న ఊపిరిని వంపి వలకబోసుకునేందుకా??
ఎందుకీ స్వయం క్షయ కాంక్ష??
ఎందుకీ అత్యాశ?
ఎందుకీ వృధాప్రయాస?


Popular Posts

.