Showing posts with label I Love You. Show all posts
Showing posts with label I Love You. Show all posts

నిన్న వచ్చిన వెన్నెల


నిన్న వచ్చిన వెన్నెలవేనా నువ్వు!
ఇంతటి కాంతి మునుపెన్నడూ నేను చూడలేదు...
బహుశా ఈ కాంతి నాలోనిదేనేమో!
నాలో నువ్వు నింపినదేనేమో!!
అదేమి విడ్డూరమో మరి
పగలంతా వగలు పోతూ ఉంటుంది
పొద్దుపొడుస్తూనే సెగలు పెడుతూ ఉంటుంది
ఆ సెగలలో నాలో నేనే జ్వలించి, నీకై తపించి 
కరిగిన రేయిపై తేలియాడతాను
పొద్దుపొడుస్తుంది....
వగలు పోతూ నీ వెన్నెల వస్తుంది....!

నీ చిరునవ్వు

నీ చిరునవ్వు...
మల్లెమొగ్గ విచ్చినట్టు
చల్లగాలి వీచినట్టు
మంచుచుక్క తాకినట్టు
సన్నజాజి పాకినట్టు
నీ చిరునవ్వే...
జలపాతం జారినట్టు
పారిజాతం దొరికినట్టు
నెమలి పింఛం విరిసినట్టు
నింగి కొంచెం అందినట్టు
అది నీ నవ్వే...
నీటి బుడగ తేలినట్టు
పాల తరగ పొంగినట్టు
పూలవాన కురిసినట్టు
మేఘమాల సాగినట్టు
నీ నగుమోము...
చందమామకి పున్నమొచ్చినట్టు
పల్లెటూరికి పండగొచ్చినట్టు
చంటిపాప నిద్దరోతున్నట్టు
పంటచేను కాపుకాసినట్టు
నువ్వు నవ్వుతున్నట్టు.. నువ్వే నవ్వుతూ ఉన్నట్టు




నేనున్నాను..



నీ విజయాల్లో వెనకుండిపోయినా పరవాలేదు కానీ
పరాజయాల్లో మాత్రం పక్కనే ఉండనివ్వు 
ఇద్దరికీ ధైర్యంగా ఉంటుంది...

కాగితపు పడవలు


నా మనసు పుటల్లో నే రాసుకున్న కవితలన్నీ
కాగితపు పడవలై నిన్ను చేరనీ..!

ఆహుతి...


నిగూఢమైన నిప్పులన్నీ పోగేసుకుని
మండుతున్న అగ్నిగోళం నువ్వైతే
అగ్నికి ఆయువందించే వాయువు నేనై వస్తాను
నీ నిప్పు కణాలలోకి జొరబడి
రగిల్చి రగిల్చి నిన్ను మరింతగా మరిగించి
నిన్నంటుకున్న సెగలో నేనూ రగిలి
జ్వలితనై సుడులు తిరుగుతూ పైకెగసి
జడలు విప్పిన అగ్నిశిఖలా మిన్నంటి
నిన్ను నాలో నింపుకుని...
నన్ను నీకు అర్పించుకుని...
నీలో నేను లీనమై లయమై ఆహుతైపోతాను...!!

  

నేస్తమా...



ఓ నేస్తమా....
కాలాన్ని ఉండచుట్టి పట్టుకో
వడిసెలలో పెట్టి కోరికెల పట్టుని కొడదాము
ఝుమ్మని రేగిన కోరికెల వడిలో
కలిసిపోయి ఎగిరిపోదాము
నులివెచ్చని వెలుగు రేఖల వెంబడి పరిగెడదాము
క్రీనీడల వెనుక దోబూచులాటాడుదాము
నా నీడను నువ్వు ముద్దాడు
నీ నీడను నేను ముద్దాడతాను
ఒకరికొకరం దొంగలై దొరికిపోదాము
ఒకరికొకరం బంధీలైపోదాము
నా నేస్తమా...
ఆ చిట్టి చేమంతుల గుంపును చూడు
ఒక్కొక్కటిగా లెక్కపెడుతూ కోద్దాము
వాటితో మెత్తటి పరుపునేసి ఒత్తిగిలుదాము
పొగమంచు దుప్పటిలో
నాలో నువ్వు, నీలో నేను ఒదిగిపోదాము
నిండు చందమామని దండ గుచ్చి నా మెడలో వేయి
వేయి వేయి జన్మాల బంధం వేయి
చుక్కలు కొన్ని కోసి దోసిలిలో నింపి
నీ ముగము మీదకి ఊదుతాను
నీ చిరునవ్వు వెలుగుతో వాటికి ప్రాణం పోయి
ఓ నా నేస్తమా...
పచ్చని తీగలపై కాసేపు ఊయలలూగుదాము
నింగి కుందేటి మీదకి నిచ్చెనేసుకు ఎక్కుదాము
ఒకటే ఇంద్రధనస్సును ఒంటికి చుట్టుకుందాము
అమాంతం కలువల కొలనులో దూకుదాము
మడుగంతా రంగులమయం చేద్దాము
చిన్ని చేపపిల్లలా చక్కలిగింతలు పెడతావా
కొన్ని కిలకిలలు కానుకగా ఇస్తాను
పాలపిట్టల ఈకలతో తడి తుడుచుకుందాము
ఆరీ ఆరని ఆశల చలిలో అలా నడిచి పోదాము...

పొగమంచు తెరలు...


మన మధ్యన ఈ పొగమంచు తెరలు...
కదలాడుతున్న నీలి నీడలు...
గాలి తెమ్మరకి చెదిరినట్టే చెదిరి
మళ్ళీ కమ్ముకుంటూ...
అటువైపు నీ రూపం
అస్పష్టంగానైనా అపురూపంగా కనిపిస్తూ...
వేలుగురేఖల సూదిమొనలు గుచ్చుకుని
విచ్చిన్నమవుతూ మంచు రేణువులు
నీ నీలి నీడ రూపాన్ని కరిగిస్తూ...
అస్పష్టాన్ని ఇంకాస్త సంక్లిష్టం చేస్తూ...
అడ్డుగా ఉన్నది పొగమంచు కాదని
అద్దాల మేడని అనుభావకంగా తెలుపుతూ...
నీటి బిందువులై నేల జారుతున్నాయి...!!





మి(మై)థునం


శరీరాలకే కాని మనసులకేవి ఆంక్షలు?
రమించనీ...
ప్రచ్ఛన్నమైన భావాలు ఒక్కొక్కటిగా
పొరలు విప్పుకుని
సంభాషించుకోనీ..
స్పర్శానుభూతి పరిచయమే లేని
అంతరిత అభితాపాలను
అల్లుకుపోనీ..
చలిగింతల చివురు తపాలని
చిరుచెమటల చలికాచుకోనీ..
విమల మనో విచారాలను
పలుచని పొగ తీగల్లా అల్లుకుని
ఆవిరైపోనీ..
రాళ్ళు రగిలే కొలిమి కానివ్వు,
రమ్య రాగాల మిసిమి కానివ్వు
ఒక్కటిగా అనుభవించనీ..
నీకు, నాకు కలిగే నష్టమేముంది నేస్తమా..?
సుసాంగత్యపు మనోత్తాపం తప్ప..!

వెన్నెల గోదారి



వెన్నెల గోదారి.....
వెండంచు అలల చీర చుట్టుకుని
నిండార స్నానమాడి
వయ్యారాల వంపుల మధ్య
తన్మయావస్థలో ఉన్న తడి వస్త్రాన్ని తడుముకుంటూ
మంద్రంగా నడిచి వచ్చి నా పక్కన కూర్చుంది...
తళుకులీనుతున్ననీటి బిందువులతో
మేనంతా మిణుగురుల మిలమిలలు..!
పాయలుదీరిన కృష్ణ కేశాలను సవరించుకుని
బరువైన తిమిత నేత్రాలను మూసుకుని
ఒక గాఢ నిట్టూర్పు విడుస్తూ
ఇసుకతెన్నెల మీద మెత్తగా ఒత్తిగిలి...
తుహిత తూరుపు పవనాల తాకిడికి
సన్నగా వణుకుతున్న పెదవులతో
మందస్వరాన మధువంతి ఆలపిస్తోంది...!
ప్రకృతంతా పరవశించి
పసిపాపలా పాకివచ్చి తన ఒడిని నిదురపోసాగింది...!
కనులు తెరిచి నన్ను చూసి
నా వెన్నెల గోదారి
ఒక దివ్యతాభరిత మందస్మితతో
వెనుదిరిగి పోయింది...!!



".............."



నిజం...
నా నిశ్చల నిర్జీవ ప్రపంచానికి ప్రాణం పోస్తుంది నీ నవ్వు
కొత్త జీవమేదో నాలో నింపే అమర ఆయువేమో నువ్వు
కాకుంటే, నలుపు తప్ప మరో రంగంటూ ఎరుగని నా కళ్ళలోకి 
ఇన్ని కాంతులెలా వస్తాయి?
సాగర ఘోషే కాదు చల్లగాలులూ మనసున వీస్తాయని తెలిసింది నిన్నుచూసాకే కదా
నిన్ను చూసే ఆ ఒక్క క్షణం కోసం
కొన్ని వేల కోట్ల విరహాలని అనుభవించటం అలవాటయ్యింది కూడా అప్పుడే
నిరంతరం అంతరంగ తరంగ ధ్వని మాత్రమే వినగల నాకు
సంగీతాన్ని పరిచయం చేసింది నీ మాట
కొన్ని క్షణాల నీ సాంగత్యంలో 
అనంతమైన ఆనందాన్ని అనుభవిస్తుంది నా మది
నీ ఆలంబనామ్రుతాన్ని ఆస్వాదిస్తూనే
నీ ఆలింగనానికై  పరితపించే నా అత్యాశ ఆత్మని  కూడా
 నీ సుతిమెత్తని స్పర్శతో మన్నిస్తూ
అది మంత్రమో, మాయో, మరింకే అపూర్వ అద్భుతమో 
నేను తేల్చుకునేలోపే వెళ్ళిపోతావు
మరికొన్ని వేల కోట్ల విరహాలని వరంగా ప్రసాదించి కనుమరుగైపోతావు
అయినా బాధెందుకు? మళ్ళీ నువ్వూ, నీ నవ్వు కనిపించేంతవరకు
ఈ విరహాన్నంతా పోగేసి వసంతంగా మార్చుకునే విద్యని
 ఎప్పుడో నేర్పించావుగా
ఆ వసంతపు వనంలో మనం..
జగత్తులోని శాంతమంతా కొలువైన నీ ఒడిలో నేను...
నన్ను ప్రేమగా పొదవుకుని, అదుముకుని, హత్తుకుని నువ్వు...
నీ ఒడిలో ఆ ప్రేమలో నీవాడినై, పసివాడినై, లాలనాభారిత నీ చేతులలో బంధీనైపోతూ నేను...
నన్ను, నా మనసును, నా సర్వేంద్రియాలనూ శాసించి, నియంత్రించే
 ఆ చిరునవ్వు నవ్వుతూ నువ్వు...




నాలో నీవుగా.... నీవే నేనుగా...



ఏ పేరూ లేని బంధమేదో అల్లుకుంటోంది
ఇదీ అని తెలియని భావమేదో కలుగుతోంది
ఇన్నాళ్ళు లేని కోరికేదో పుడుతోంది
ఎన్నడూ చూడని రూపమేదో కనబడుతోంది
ఎక్కడిదో ఒక పిలుపు... నన్నేనా?
మరెక్కడిదో ఒక నవ్వు... నాదేనా?
ఏదో తెలియని అలికిడి
ఇంకేదో ఎరుగని అలజడి
నరాలని పెనవేస్తూ...
నాడులని శ్రుతిచేస్తూ...
నాతో సంభాషిస్తూ...
నాకో సంకేతమిస్తూ...
నాలో సంఘర్షిస్తూ...
నాలో... నాలోలో...
నన్ను నీవుగా అనువదిస్తూ..
నీ రూపం నాదిగా చిత్రీకరిస్తూ...
నాలో నీవుగా.... నీవే నేనుగా...
మన ప్రేమ పాపగా పెరుగుతోంది...!



విన్నపం



కరిగిపో హృదయమా...
ఈ హృదయ జ్వాలల వేడిలో కరిగిపో...!
తడిచిపో నేత్రమా...
ఈ కన్నీటి కెరటాల ధారలో తడిచిపో...!
అలసిపో ప్రాణమా...
ఈ భారమైపోయిన ఊపిరి మోతతో అలసిపో...!
మరచిపో మస్తిష్కమా...
నీ భూత భవిష్యత్ వర్తమానాల కొలమానాలను మరచిపో...!
నడిచిపో నేస్తమా...
నా అణువణువునూ చీల్చుకుంటూ నడిచిపో...!


భగ్నహృదయం



ఈ తగువేమిటే మనసా..?
నాపై ఈ పగేమిటే మనసా...?
అందని దానికై ఆశ పడతావు...
ఆశ నిరాశల నడుమ నలుగుతావు..!
నిప్పని తెలిసీ ముట్టుకుంటావు...
భరించలేక భగ్నమైపోతావు..!
ఊహల ఉయ్యాలలూగుతావు...
తెగి పడిన కలల తీగలలో చిక్కుకుని నెత్తురోడుతావు..!
చేత ఉన్నదాన్ని జారవిడుచుకుంటావు...
చేరలేని దానికై పరుగందుకుంటావు..!
ప్రణయమనుకుని భ్రమసేవు...
ప్రళయమని తెలిసి వగచేవు..!
తప్పులన్నీనువ్వు చేస్తావు...
నిందలేమో నాపై మోపుతావు..!
ఇది నీకు న్యాయమా!?
ఇదే నీ ధర్మమా!?
చెప్పవే ఓ నా వెర్రి హృదయమా!!
మాట వినని మొండిఘటమా!!!





ఒక చిన్ని కోరిక.....




తెలతెలవారుఝామున
తెలతెల్లని తెలిమంచు తుంపరలు
తడితడిగా తడుముతుండగా...
సాగర తీరంలో, నీ సాంగత్యంలో...
తరుణాదిత్యుని అరుణిమను ఆస్వాదిస్తూ,
పతగపతులను పలకరిస్తూ,
తథాగతుని తిలకిస్తూ,
తన్మయమై, తమకానందమై....
ప్రభాత ప్రత్యూషమును వీక్షించాలని ఉంది ప్రియా...!
నా ఈ చిన్ని కోరికని మన్నిస్తావా....?
ఒక అద్భుతమైన అనూషమును నాకు అందిస్తావా.....?





నీకు తెలుసా...



ఎంత  కన్నీరు  కార్చానో..

కనుపాపలలో  నీ రూపాన్ని  కరిగించేందుకు!

ఎంత వ్యధనోర్చానో..

ఎదలోని  నీ జ్ఞాపకాలని  చేరిపివేసేందుకు!

ఎన్నిసార్లు  ఆహుతయ్యానో..

అంతరాత్మలో   నీ అస్తిత్వాన్ని  ఆర్పివేసేందుకు!

ఎన్నిస్సార్లు  మరణించానో..

మదిలోని  ప్రేమను  మరిచిపోయేందుకు!!



నా పిచ్చి మనసు!


ఏమిటో ఈ పిచ్చి మనసు!
నిన్ను చేరాలని పరుగులు తీస్తుంది
నిన్ను తాకాలని ఉరకలు వేస్తుంది
నీ మాట వినగానే పులకించి పోతుంది
ఎన్నో ఊసులను మోసుకువస్తుంది
ఎడురుపడగానే మూగబోతుంది
అంతలోనే గుబులు పడుతుంది
అంతులేని విరహాన్ని అనుభవిస్తుంది
ఒక్క క్షణం నీవు కనబడకుంటే.... తన ప్రాణమే పోతుంది...!!

Popular Posts

.