Showing posts with label Nature. Show all posts
Showing posts with label Nature. Show all posts

వాన...

వాన పడేలా ఉంది
మబ్బు పట్టింది ఆకాశమేనా?
చిత్తడి నేల తడింకా ఆరనేలేదు
మళ్ళీ చినుకు రాలుతోంది
తడిసిపోతున్న తలపులే సాక్ష్యంగా..!
పక్కటెముకలు లేని చక్క తలుపులను
ఎంతసేపు బిగించగలవు?
మట్టి గోడల మాటున ఎంతకాలం
నక్కి ఉండగలవు?
హోరుగాలి గోడు వెళ్ళబోసుకుంటుంది
తన హోరులో తానే కలిసిపోయి ఘొల్లుమంటుంది
వాన వెలిసిపోతుంది...
తాను తీసుకొచ్చిన శకలాలను
వదిలిపోయిన శిధిలాలను
నిర్వికార వదనంతో అలా చూస్తూ వెళ్ళిపోతుంది!!

నేస్తమా...



ఓ నేస్తమా....
కాలాన్ని ఉండచుట్టి పట్టుకో
వడిసెలలో పెట్టి కోరికెల పట్టుని కొడదాము
ఝుమ్మని రేగిన కోరికెల వడిలో
కలిసిపోయి ఎగిరిపోదాము
నులివెచ్చని వెలుగు రేఖల వెంబడి పరిగెడదాము
క్రీనీడల వెనుక దోబూచులాటాడుదాము
నా నీడను నువ్వు ముద్దాడు
నీ నీడను నేను ముద్దాడతాను
ఒకరికొకరం దొంగలై దొరికిపోదాము
ఒకరికొకరం బంధీలైపోదాము
నా నేస్తమా...
ఆ చిట్టి చేమంతుల గుంపును చూడు
ఒక్కొక్కటిగా లెక్కపెడుతూ కోద్దాము
వాటితో మెత్తటి పరుపునేసి ఒత్తిగిలుదాము
పొగమంచు దుప్పటిలో
నాలో నువ్వు, నీలో నేను ఒదిగిపోదాము
నిండు చందమామని దండ గుచ్చి నా మెడలో వేయి
వేయి వేయి జన్మాల బంధం వేయి
చుక్కలు కొన్ని కోసి దోసిలిలో నింపి
నీ ముగము మీదకి ఊదుతాను
నీ చిరునవ్వు వెలుగుతో వాటికి ప్రాణం పోయి
ఓ నా నేస్తమా...
పచ్చని తీగలపై కాసేపు ఊయలలూగుదాము
నింగి కుందేటి మీదకి నిచ్చెనేసుకు ఎక్కుదాము
ఒకటే ఇంద్రధనస్సును ఒంటికి చుట్టుకుందాము
అమాంతం కలువల కొలనులో దూకుదాము
మడుగంతా రంగులమయం చేద్దాము
చిన్ని చేపపిల్లలా చక్కలిగింతలు పెడతావా
కొన్ని కిలకిలలు కానుకగా ఇస్తాను
పాలపిట్టల ఈకలతో తడి తుడుచుకుందాము
ఆరీ ఆరని ఆశల చలిలో అలా నడిచి పోదాము...

వెన్నెల గోదారి



వెన్నెల గోదారి.....
వెండంచు అలల చీర చుట్టుకుని
నిండార స్నానమాడి
వయ్యారాల వంపుల మధ్య
తన్మయావస్థలో ఉన్న తడి వస్త్రాన్ని తడుముకుంటూ
మంద్రంగా నడిచి వచ్చి నా పక్కన కూర్చుంది...
తళుకులీనుతున్ననీటి బిందువులతో
మేనంతా మిణుగురుల మిలమిలలు..!
పాయలుదీరిన కృష్ణ కేశాలను సవరించుకుని
బరువైన తిమిత నేత్రాలను మూసుకుని
ఒక గాఢ నిట్టూర్పు విడుస్తూ
ఇసుకతెన్నెల మీద మెత్తగా ఒత్తిగిలి...
తుహిత తూరుపు పవనాల తాకిడికి
సన్నగా వణుకుతున్న పెదవులతో
మందస్వరాన మధువంతి ఆలపిస్తోంది...!
ప్రకృతంతా పరవశించి
పసిపాపలా పాకివచ్చి తన ఒడిని నిదురపోసాగింది...!
కనులు తెరిచి నన్ను చూసి
నా వెన్నెల గోదారి
ఒక దివ్యతాభరిత మందస్మితతో
వెనుదిరిగి పోయింది...!!



నాలో నీవుగా.... నీవే నేనుగా...



ఏ పేరూ లేని బంధమేదో అల్లుకుంటోంది
ఇదీ అని తెలియని భావమేదో కలుగుతోంది
ఇన్నాళ్ళు లేని కోరికేదో పుడుతోంది
ఎన్నడూ చూడని రూపమేదో కనబడుతోంది
ఎక్కడిదో ఒక పిలుపు... నన్నేనా?
మరెక్కడిదో ఒక నవ్వు... నాదేనా?
ఏదో తెలియని అలికిడి
ఇంకేదో ఎరుగని అలజడి
నరాలని పెనవేస్తూ...
నాడులని శ్రుతిచేస్తూ...
నాతో సంభాషిస్తూ...
నాకో సంకేతమిస్తూ...
నాలో సంఘర్షిస్తూ...
నాలో... నాలోలో...
నన్ను నీవుగా అనువదిస్తూ..
నీ రూపం నాదిగా చిత్రీకరిస్తూ...
నాలో నీవుగా.... నీవే నేనుగా...
మన ప్రేమ పాపగా పెరుగుతోంది...!



పునర్జన్మకెన్ని పురిటినొప్పులో!!!



నా తల్లి పురిటినొప్పులు పడుతోంది...
నన్ను మరలా కనేందుకు!
నా తల్లి తల్లడిల్లుతోంది...
నాకు పునర్జన్మనిచ్చేందుకు!
నా తల్లి నరాలు తెంపుకుంటోంది...
నా దారి సుగమనం చేసేందుకు!
నా తల్లి తన జగద్యోని తమస్సుని చింపుకుంటోంది...
నన్ను వెలుగురేఖల పొత్తిగుడ్డలలో చుట్టి, చూసి మురిసిపోయేందుకు!!

ఆత్మ సంతృప్తి




ఇప్పుడేంటి?
ఆఖరికి నీకు కావాల్సింది ఏంటి?
తినటానికి తిండి, కట్టుకోటానికి బట్ట, ఉండటానికి ఇల్లు,
 ‘నా’ అని చెప్పుకోటానికి నలుగురు మనుషులు.
అంతేగా...?
అవన్నీ ఉన్నాయిగా... ఇంకేం కావాలి నీకు??
ఎప్పుడూ ఏదో ఒకదాని కోసం ఏడుస్తూనే ఉంటావేం??
పొద్దున్నే లేవటానికి ఏడుస్తావు!
లేచినదగ్గర్నుంచి ఎదుటివాడి మీద పడి ఏడుస్తావు!
దొరికిన దాన్ని చూసి సంతోషించక దొరకని దానికై ఏడుస్తావు!
ఏడుస్తూ పుట్టి, ఏడుస్తూ బ్రతికి, చివరికి చావటానికి కూడా ఏడుస్తావు!!
బ్రతుకు నీకు అంత ఏడుపైనప్పుడు చావు కూడా ఏడుపెందుకైంది నీకు??
కాసేపు ఆ ఏడుపాపి నీ చుట్టూ చూసుకో... కళ్ళు తెరువ్...
నీలోకి నువ్వు చూసుకో...
నిన్ను నువ్వు తెలుసుకో...
నీవాళ్ళని అర్ధం చేసుకో...
మూసుకున్న తలుపులు తెరుచుకుని బయటకి రా..
రంగులు కనబడతాయి.
నలుపొకటే రంగు కాదు...
ప్రకృతిని చూడు... ప్రకృతి గాలి పీల్చుకో... మనసంతా ప్రకృతి అందాన్ని పులుముకో...
ప్రకృతిలోని రంగులన్నీ నీ జీవితంలో నింపుకో ... నలుపుతో సహా...
ఇప్పుడు చూడు...
జీవితం ఎంత రంగులమయమైపోయిందో....!
ఎంత ఆనందం నీ చుట్టూ నాట్యమాడుతుందో...!!





ఒక చిన్ని కోరిక.....




తెలతెలవారుఝామున
తెలతెల్లని తెలిమంచు తుంపరలు
తడితడిగా తడుముతుండగా...
సాగర తీరంలో, నీ సాంగత్యంలో...
తరుణాదిత్యుని అరుణిమను ఆస్వాదిస్తూ,
పతగపతులను పలకరిస్తూ,
తథాగతుని తిలకిస్తూ,
తన్మయమై, తమకానందమై....
ప్రభాత ప్రత్యూషమును వీక్షించాలని ఉంది ప్రియా...!
నా ఈ చిన్ని కోరికని మన్నిస్తావా....?
ఒక అద్భుతమైన అనూషమును నాకు అందిస్తావా.....?





కన్నీరు





సంతోషాన్నిరెట్టింపు చేస్తుంది

బాధని సగం పంచుకుంటుంది

మనసు భారాన్ని తగ్గించేస్తుంది

ఒక లాలనాభరిత స్పర్శతో చెక్కిలి నిమిరి

తన ప్రేమనంతా తెలియజేస్తుంది

కంట నలుసు పడినా ఒప్పక

ఉప్పెనై ఉవ్వెత్తున ఎగసి పడుతుంది

ఎంతో సున్నితమైనది

మరెంతో స్వచ్చమైనది

జంట జాబిలుల దీపిక

కంటి కొలనులో నీరజ

నేల జారు నేత్రజ

కలల పంటకు సాగు నీరు

మృదుభావాల మూర్తీభవం

మనిషికున్న అతి పెద్ద ఆత్మీయ నేస్తం

అన్నీ తానే....






పునర్జన్మ



మెలితిరిగి చిక్కులు పడిపోయిన చేతి గీతలను సరిచేయాలని ఉంది

అక్షరాలన్నీ చిందరవందరైన నుదుటి రాతని తిరిగి రాయాలని ఉంది

ముక్కలైపోయిన మనసుని మరల అతకాలని ఉంది

అంతరించిపోయిన అంతరాత్మకు ఆయువూదాలని ఉంది

అమ్మ కడుపులోనుంచి మరొకసారి జన్మించాలని ఉంది


తన్వీ


అందాల అంగడి బొమ్మ తాను...
అంగడికే అందం తాను...
అమ్మ అనారోగ్యమో,
నాన్న అప్పుల బాధో,
ప్రేమించిన వాడి మోసమో,
పిల్లల ఆకలో,
కటుంబ భారమో,
భారమనుకున్న కుటుంబమో
చూపించిన దారిలో ‘అలుపె’రగని బాటసారి తాను...
బ్రతుకు పోరాటంలో గెలుపెరగని యోధురాలు తాను...
విలువలు లేని వీధుల్లో ‘వెలవెల’బోతుంది తాను...
రోజుకొక పేరుతో పిలువబడే అనామిక తాను...
పూటకొక కొత్త పరిమళంతో విరబూయు మల్లిక తాను..!

నిత్యం విషసర్పాలు సంచరించే శరీరం
కొన్ని కోట్ల కాట్లు వేయించుకుంటుంది!
సగం కాలిన సిగరెట్ట్టు పీకలతో
అదనపు సింగారాలు చేయించుకుంటుంది!
చీకటి సాక్షిగా చిద్రమైపోతున్న బ్రతుకు
కొన్ని వేలసార్లు చచ్చిపోతుంది!
పందిరి మంచానికి కట్టిన పూల మాలలకి
అంతరాత్మ ఉరేసుకుని వేళాడుతుంది!
మగ కత్తుల వేటుకి తెగి పడుతున్న మానాన్ని చూసి
మనసు మౌనంగా రోదిస్తుంది!
పీడ కలల్ని పొదవుకున్నతన కళ్ళు...
ఒక్క కన్నీటి బొట్టైనా రాల్చలేవు!
రహస్యమంటూ ఎరుగని తన ఒళ్ళు...
పక్క మీద తప్పా పనికిరాదు!!

తానొక అలౌకిక..
తానొక పరాజిత..
తానొక విధి వంచిత...
తానొక అనర్ధ అశాతీత అనాధ..!!





నేను అసంపూర్ణుడను





అసంపూర్ణమైన  అక్షరాలతో నా విధిరాత  లిఖించబడింది.
అసంపూర్ణమైన  అవయవాలు  నాకు అమర్చబడినాయి.
అసంపూర్ణంగా పుట్టి, అసంపూర్ణంగా పెరిగి,
 ‘అసంపూర్ణుడి’గా  ముద్రించబడ్డాను.
కన్నవాళ్ళకి నేనొక పరువునష్టాన్ని!
తోడబుట్టినవాళ్ళకి బ్రతుకు భారాన్ని!!
నాకు పేరు లేదు, ఊరు లేదు, సమాజంలో చోటు లేదు.
నన్ను అక్కున చేర్చుకోని ఈ సమాజం...
నన్ను ‘లెక్క’ చేయని ఈ సమాజం...
నా హక్కులను మాత్రం లాగేసుకుంది!!
నా శరీరమొక వినోద వస్తువు
నా వేషమొక వింత జంతువు
గుర్తింపు లేని నా ముఖం పైన
నా భావాలను కనిపించనియ్యక ఉండేందుకు
 రకరకాల రంగులతో కప్పుతాను
అసంపూర్ణమైన ఈ శరీరంలో సంపూర్ణమైన మనసొకటుంది
అది నవ్వుతుంది...
ఏడుస్తుంది...
ఆశపడుతుంది....
ఎన్నెన్నో భావాలను మోస్తుంది....!
కొన్ని వేలసార్లు ముక్కలవుతుంది...!!
కానీ... దాని ఆచూకి కనుగునేదెవ్వడు?
దాని గోడు వినేదెవ్వడు?
రోజూ ఎన్నో రకాల చూపులు నన్ను తాకుతాయి
ఆకలిగా చూసేవి, అసహ్యంగా చూసేవి,
అలవాటుగా చూసేవి, ఆటపట్టింపుగా చూసేవి,
ఎన్నో, ఎన్నెన్నో చూపులు నా శరీరంగుండా దూసుకెళతాయి
కానీ... నా కళ్ళు మాత్రం ...
నన్ను కూడా ‘మనిషి’గా చూసే చూపు కోసం వెతుకుతాయి
వెతికి వెతికి అలిసిపోయి, నీరైపోయి 
ఏ ‘పరిపూర్ణుడి’ మంచం మీదనో ఇంకిపోతాయి!!








Popular Posts

.