సందే(హం)శం



గతించిన కాలపు గొంగడిని కప్పుకుని
నిషిద్ధ అంతరంగపు దారులలో సంచరిస్తూ
ఉన్న నా వెనుక ఈ పాదముద్రలెవరివి?
రవ్వంత సడి లేని నా ప్రపంచంలో వినబడుతున్న
ఆ కోటి సంభాషణల సారమేమిటి?
చెలియలకట్ట మీద నిలబడి
ప్రళయాన్ని ఆహ్వానిస్తున్న నన్ను
చేయి పట్టుకుని వెనకకు లాగిందెవరు?
వెనుదిరిగి చూసాను..
ఎవరూ లేరు!!
నేను ఎప్పుడో వదిలేసిన పావురాయి
నా వైపు యెగిరి వస్తూ కనిపించింది
చివరి చిరునామాలో ఉంటానని దానికేలా తెలిసిందో!!
అస్పష్టమైన సందేశమేదో మోసుకును వచ్చిందది
భాషే రాని నాకు భావమెలా అర్ధమవుతుంది?
అయినా మనసుకి, భావాలకి మధ్యన వంతెన
ఎప్పుడో చెదపురుగుల పాలయ్యిందిగా
సలహా చెప్పేందుకు, సందేహం తీర్చేందుకు
నా నీడైనా నా వెంట లేదే
ఏ ముళ్ళపొదకు చిక్కుకుని చిరిగిపోయిందో మరి
ఇంకెలా సమాధానమివ్వను? అసలీ సందేశాన్నేమనుకోను?
పావురాయిని చేతిలోకి తీసుకుని కూర్చుండిపోయాను
నానుండి నేనే తప్పిపోయాననిపిస్తుండగా!!

మౌన సాక్షి...



ఎప్పుడూ అనుకోనేలేదు...
నేను ముచ్చటగా కట్టుకున్న
చిట్టి చిట్టి పిచ్చుక గూళ్ళను
అలలు మింగివేస్తాయని..!

నాకెవరూ చెప్పనే లేదు...
నేను ముద్దుగా పెంచుకున్న
ముద్దబంతి పూవులు
మూడునాళ్ళకే వాడిపోతాయని..!

నేను ఎరుగను గాగ ఎరుగను...
వాననీటిలో వదిలిన కాగితపు పడవలు
తడిసిముద్దై చిరిగిపోతాయని..!

నాకు తెలియదు...
నా గది కిటికీలో
గూడు కట్టుకున్న గువ్వలు
ఒకనాడు ఎగిరిపోతాయని..!

ఇప్పుడన్నీ జరుగుతున్నాయి...
అంతా అర్ధమవుతోంది...
ఏం చేయగలను?
జరుగుతున్నదానికి మౌన సాక్షిగా నిలవటం తప్ప!!

వెన్నెల గోదారి



వెన్నెల గోదారి.....
వెండంచు అలల చీర చుట్టుకుని
నిండార స్నానమాడి
వయ్యారాల వంపుల మధ్య
తన్మయావస్థలో ఉన్న తడి వస్త్రాన్ని తడుముకుంటూ
మంద్రంగా నడిచి వచ్చి నా పక్కన కూర్చుంది...
తళుకులీనుతున్ననీటి బిందువులతో
మేనంతా మిణుగురుల మిలమిలలు..!
పాయలుదీరిన కృష్ణ కేశాలను సవరించుకుని
బరువైన తిమిత నేత్రాలను మూసుకుని
ఒక గాఢ నిట్టూర్పు విడుస్తూ
ఇసుకతెన్నెల మీద మెత్తగా ఒత్తిగిలి...
తుహిత తూరుపు పవనాల తాకిడికి
సన్నగా వణుకుతున్న పెదవులతో
మందస్వరాన మధువంతి ఆలపిస్తోంది...!
ప్రకృతంతా పరవశించి
పసిపాపలా పాకివచ్చి తన ఒడిని నిదురపోసాగింది...!
కనులు తెరిచి నన్ను చూసి
నా వెన్నెల గోదారి
ఒక దివ్యతాభరిత మందస్మితతో
వెనుదిరిగి పోయింది...!!



October 23, 2012 - , , , , , , 4 comments

నాన్న




ఇవాళ నాన్న నాకు కొత్తగా కనిపిస్తున్నారు!!
నాకు నడక నేర్పిన నాన్న
ఇప్పుడు నేను మరొకరితో ఏడడుగులు నడుస్తుంటే  ఆనందంగా చూస్తున్నారేం?
నా చేయి పట్టుకుని నన్ను జాగ్రత్తగా నడిపించిన నాన్న
ఇప్పుడా చేతిని మరొకరి చేతిలో పెడుతున్నారేం?
నాకు నాన్నైనా, నన్ను “అమ్మా” అని పిలిచే నాన్న
వచ్చే యేడుకి అమ్మనవమని కొత్తగా దీవిస్తున్నారేం?
నన్ను చూడకుండా ఒక్కరోజైనా ఉండలేక
చుట్టాలింటికి కూడా పంపించని నాన్న
ఇప్పుడు ఏ చుట్టరికం లేనివారింటికి పంపిస్తున్నారేం?
ఇదీ మన ఇంటిపేరు అని నాన్నే చెప్పారు
కానీ ఇప్పుడు నా ఇంటిపేరు అది కాదట!
నేను ‘నాన్న కూతుర్న’ని అందరూ అనేవారు
కానీ ఇప్పుడు నేను ‘ఆయన’ భార్యనట!!
ఒక్క పెళ్ళితో ఎన్ని మార్పులు!!
అప్పగింతల వేళ...
నన్నెందుకు ఇంట్లోనుంచి పంపించేస్తున్నారు?
నేనేమైనా తప్పు చేశానా నాన్నా...?? అని అడుగుదామనుకున్నాను
కానీ, నాన్న కళ్ళల్లో నీళ్ళు చూసి ఆగిపోయాను
నానమ్మ చనిపోయినప్పుడు కూడా నిబ్బరంగా ఉన్న నాన్న కళ్ళల్లో నీళ్ళు!!
అయినా కూడా నాన్న ముఖంలో ఏదో సంతోషం..
‘ఆయన’కి నన్నప్పగిస్తూ మెల్లగా నవ్వారు..
ఆ నవ్వులో ఒక ధైర్యం, ఒక నమ్మకం...
నా భయాలకి, బాధకి సమాధానం చెబుతున్నట్టుగా....

".............."



నిజం...
నా నిశ్చల నిర్జీవ ప్రపంచానికి ప్రాణం పోస్తుంది నీ నవ్వు
కొత్త జీవమేదో నాలో నింపే అమర ఆయువేమో నువ్వు
కాకుంటే, నలుపు తప్ప మరో రంగంటూ ఎరుగని నా కళ్ళలోకి 
ఇన్ని కాంతులెలా వస్తాయి?
సాగర ఘోషే కాదు చల్లగాలులూ మనసున వీస్తాయని తెలిసింది నిన్నుచూసాకే కదా
నిన్ను చూసే ఆ ఒక్క క్షణం కోసం
కొన్ని వేల కోట్ల విరహాలని అనుభవించటం అలవాటయ్యింది కూడా అప్పుడే
నిరంతరం అంతరంగ తరంగ ధ్వని మాత్రమే వినగల నాకు
సంగీతాన్ని పరిచయం చేసింది నీ మాట
కొన్ని క్షణాల నీ సాంగత్యంలో 
అనంతమైన ఆనందాన్ని అనుభవిస్తుంది నా మది
నీ ఆలంబనామ్రుతాన్ని ఆస్వాదిస్తూనే
నీ ఆలింగనానికై  పరితపించే నా అత్యాశ ఆత్మని  కూడా
 నీ సుతిమెత్తని స్పర్శతో మన్నిస్తూ
అది మంత్రమో, మాయో, మరింకే అపూర్వ అద్భుతమో 
నేను తేల్చుకునేలోపే వెళ్ళిపోతావు
మరికొన్ని వేల కోట్ల విరహాలని వరంగా ప్రసాదించి కనుమరుగైపోతావు
అయినా బాధెందుకు? మళ్ళీ నువ్వూ, నీ నవ్వు కనిపించేంతవరకు
ఈ విరహాన్నంతా పోగేసి వసంతంగా మార్చుకునే విద్యని
 ఎప్పుడో నేర్పించావుగా
ఆ వసంతపు వనంలో మనం..
జగత్తులోని శాంతమంతా కొలువైన నీ ఒడిలో నేను...
నన్ను ప్రేమగా పొదవుకుని, అదుముకుని, హత్తుకుని నువ్వు...
నీ ఒడిలో ఆ ప్రేమలో నీవాడినై, పసివాడినై, లాలనాభారిత నీ చేతులలో బంధీనైపోతూ నేను...
నన్ను, నా మనసును, నా సర్వేంద్రియాలనూ శాసించి, నియంత్రించే
 ఆ చిరునవ్వు నవ్వుతూ నువ్వు...




నాలో నీవుగా.... నీవే నేనుగా...



ఏ పేరూ లేని బంధమేదో అల్లుకుంటోంది
ఇదీ అని తెలియని భావమేదో కలుగుతోంది
ఇన్నాళ్ళు లేని కోరికేదో పుడుతోంది
ఎన్నడూ చూడని రూపమేదో కనబడుతోంది
ఎక్కడిదో ఒక పిలుపు... నన్నేనా?
మరెక్కడిదో ఒక నవ్వు... నాదేనా?
ఏదో తెలియని అలికిడి
ఇంకేదో ఎరుగని అలజడి
నరాలని పెనవేస్తూ...
నాడులని శ్రుతిచేస్తూ...
నాతో సంభాషిస్తూ...
నాకో సంకేతమిస్తూ...
నాలో సంఘర్షిస్తూ...
నాలో... నాలోలో...
నన్ను నీవుగా అనువదిస్తూ..
నీ రూపం నాదిగా చిత్రీకరిస్తూ...
నాలో నీవుగా.... నీవే నేనుగా...
మన ప్రేమ పాపగా పెరుగుతోంది...!



పునర్జన్మకెన్ని పురిటినొప్పులో!!!



నా తల్లి పురిటినొప్పులు పడుతోంది...
నన్ను మరలా కనేందుకు!
నా తల్లి తల్లడిల్లుతోంది...
నాకు పునర్జన్మనిచ్చేందుకు!
నా తల్లి నరాలు తెంపుకుంటోంది...
నా దారి సుగమనం చేసేందుకు!
నా తల్లి తన జగద్యోని తమస్సుని చింపుకుంటోంది...
నన్ను వెలుగురేఖల పొత్తిగుడ్డలలో చుట్టి, చూసి మురిసిపోయేందుకు!!

నేడు



నేటి కన్నా నిన్న తీపి..
నిన్న కన్నా రేపు తీపి..
నిన్న లేనే లేదు!
రేపు రానే రాదు!!
నిన్న-రేపటిల నడుమ
నేడు చిక్కుకున్నదేమిటి?
కదలనీ.. ముందుకు కదలనీ...

గతించిన నిన్నలో ఏముంది?
గతమైపోయిన జ్ఞాపకాలు తప్ప!
అగామియైన రేపటిలో ఏముంది?
అస్పష్టమైన ఆశలు తప్ప!
కని, విని, శ్వాసించి, స్పృశించి, ఆశ్వాదించగల నేటిని
కదలనీ.. ముందుకు కదలనీ...

స్తంభన చేతికి అప్పగించిన కళ్ళాలను
స్పందన చేజిక్కించుకోనీ
పంచకల్యాణిని పరుగులు తీయనీ
కదలనీ.. ముందుకు కదలనీ...
అడ్డుగోడలు, తులసి కోటలు అడ్డురానీ!
వేడి గాలులు, వాయుగుండాలు మింగివేయనీ!
ముళ్ళు కిరీటాలై అల్లుకోనీ!
రాళ్ళు వర్షాలై కురవనీ!
అడుగులను జడవనీకు
వెనుకకు మళ్ళనీకు
కదలనీ.. ముందుకు కదలనీ...
దిటవు చేసుకున్న గుండె ఆసరాగా
నిర్ణయించుకున్న నేటితో పాటుగా
సాగనీ.. నీ పయనం సాగనీ...



నైశిక



లోకమంతా నిదురిస్తోంది..
నేను తప్ప!
తెల్లవార వస్తోంది..
నాకు తప్ప!!
ఎంత వెతికినా నిద్దుర దరిదాపుల్లో కానరావటమే లేదు..
చీకటనేమో!!!
మరి వెలుతురేది? ఎక్కడుంటుందది??
అసలిది రాత్రేనా??
రాత్రయితే నిద్రేది?
నిద్రపోని జాతులు కొన్నున్నాయట..
వాటిలో నాదే జాతో!!
నిశాచరినా?
ఒక్క అడుగైనా కదపలేకున్నానే!
పిశాచాన్నా?
బరువెక్కిన ఊపిరి కాదంటోందే!
దివాభీతినా?
కన్ను పొడుచుకున్నా చూడలేకున్నానే!
గబ్బిలాన్నా?
ధ్వని తరంగాలు గుండెలోనే సుడులుతిరుగుతున్నాయే!
శూన్యగత్తెనా?
ఆ మంత్రమేదో మనసుకే వేసుకుందునే!
చందమామనా?
పున్నమంటూ ఎరుగనే!
బ్రహ్మ కమలాన్నా?
ఎన్నో వసంతాలుగా విరబూయనే లేదే!
మరి నేనెవరిని?
నా పగలు రాత్రుల మధ్యన
సన్నటి పొరైనా లేదేమిటి?
నిద్రపోనా? నిద్ర రాదా??
నిద్రిస్తూనే ఉన్నానా???
అసలు నేనే నిద్రనా????



Popular Posts

.