పునర్జన్మకెన్ని పురిటినొప్పులో!!!



నా తల్లి పురిటినొప్పులు పడుతోంది...
నన్ను మరలా కనేందుకు!
నా తల్లి తల్లడిల్లుతోంది...
నాకు పునర్జన్మనిచ్చేందుకు!
నా తల్లి నరాలు తెంపుకుంటోంది...
నా దారి సుగమనం చేసేందుకు!
నా తల్లి తన జగద్యోని తమస్సుని చింపుకుంటోంది...
నన్ను వెలుగురేఖల పొత్తిగుడ్డలలో చుట్టి, చూసి మురిసిపోయేందుకు!!

నేడు



నేటి కన్నా నిన్న తీపి..
నిన్న కన్నా రేపు తీపి..
నిన్న లేనే లేదు!
రేపు రానే రాదు!!
నిన్న-రేపటిల నడుమ
నేడు చిక్కుకున్నదేమిటి?
కదలనీ.. ముందుకు కదలనీ...

గతించిన నిన్నలో ఏముంది?
గతమైపోయిన జ్ఞాపకాలు తప్ప!
అగామియైన రేపటిలో ఏముంది?
అస్పష్టమైన ఆశలు తప్ప!
కని, విని, శ్వాసించి, స్పృశించి, ఆశ్వాదించగల నేటిని
కదలనీ.. ముందుకు కదలనీ...

స్తంభన చేతికి అప్పగించిన కళ్ళాలను
స్పందన చేజిక్కించుకోనీ
పంచకల్యాణిని పరుగులు తీయనీ
కదలనీ.. ముందుకు కదలనీ...
అడ్డుగోడలు, తులసి కోటలు అడ్డురానీ!
వేడి గాలులు, వాయుగుండాలు మింగివేయనీ!
ముళ్ళు కిరీటాలై అల్లుకోనీ!
రాళ్ళు వర్షాలై కురవనీ!
అడుగులను జడవనీకు
వెనుకకు మళ్ళనీకు
కదలనీ.. ముందుకు కదలనీ...
దిటవు చేసుకున్న గుండె ఆసరాగా
నిర్ణయించుకున్న నేటితో పాటుగా
సాగనీ.. నీ పయనం సాగనీ...



నైశిక



లోకమంతా నిదురిస్తోంది..
నేను తప్ప!
తెల్లవార వస్తోంది..
నాకు తప్ప!!
ఎంత వెతికినా నిద్దుర దరిదాపుల్లో కానరావటమే లేదు..
చీకటనేమో!!!
మరి వెలుతురేది? ఎక్కడుంటుందది??
అసలిది రాత్రేనా??
రాత్రయితే నిద్రేది?
నిద్రపోని జాతులు కొన్నున్నాయట..
వాటిలో నాదే జాతో!!
నిశాచరినా?
ఒక్క అడుగైనా కదపలేకున్నానే!
పిశాచాన్నా?
బరువెక్కిన ఊపిరి కాదంటోందే!
దివాభీతినా?
కన్ను పొడుచుకున్నా చూడలేకున్నానే!
గబ్బిలాన్నా?
ధ్వని తరంగాలు గుండెలోనే సుడులుతిరుగుతున్నాయే!
శూన్యగత్తెనా?
ఆ మంత్రమేదో మనసుకే వేసుకుందునే!
చందమామనా?
పున్నమంటూ ఎరుగనే!
బ్రహ్మ కమలాన్నా?
ఎన్నో వసంతాలుగా విరబూయనే లేదే!
మరి నేనెవరిని?
నా పగలు రాత్రుల మధ్యన
సన్నటి పొరైనా లేదేమిటి?
నిద్రపోనా? నిద్ర రాదా??
నిద్రిస్తూనే ఉన్నానా???
అసలు నేనే నిద్రనా????



ఆదివారం



ఆదివారం వచ్చింది....
ఎన్నోరోజుల తరువాత వచ్చిన “నిజమైన ఆదివారం”.
రాత్రి నిద్రపోయే ముందే అలారాన్ని అటకెక్కించా!
సూర్యుడెంతసేపటినుంచి కొడుతున్నాడో తలుపు!
పాపం... నేను లేచి తలుపు తీసేసరికి
విసుగు, కోపం కలిసిన చూపొకటి విసిరాడు నాపైకి!!
అమ్మ మెడ చుట్టూ చేతులేసి,
బడికి పోనని మారం చేసే చంటిపిల్లోడిలా
ఎంత పొమ్మన్నా కళ్ళల్లోనుంచి పోనని మారం చేస్తోంది నిద్ర...
ఒక్క కప్పు కాఫీతో నిద్రనే నిద్రపుచ్చి, నన్ను నేను నిద్రలేపాను...!

రాత్రి కసిగా చెత్తబుట్టలోకి విసిరికొట్టిన ‘టు డు లిస్ట్’ని
ఒకసారి వెక్కిరింతగా చూసి నవ్వి
ఇవాళ ఏం చేద్దాం అనుకుంటుండగా
అల్మారా కనిపించింది...
మామూలు అల్మారా కాదది...
“గుండె అల్మారా”...!!
దగ్గరికెళ్ళి తెరవబోయాను. రాలేదు!
ఎన్నోరోజులుగా తెరవలేదేమో గడియ బిగుసుకుపోయింది!
బలమంతా ఉపయోగించి తెరిచాను ఎలాగో.

లోపలంతా అస్తవ్యస్తంగా పడున్నాయి జ్ఞాపకాలు...
ఒక్కొక్కటిగా భద్రంగా బయటకి తీస్తున్నాను...
ఎక్కడనుంచి ఏ జ్ఞాపకం జారిపడి ముక్కలైపోతుందో అని
అతి జాగ్రత్తగా తీసి పక్కన పెట్టాను...
ఇప్పుడు నా చుట్టూ ఎన్నెన్ని జ్ఞాపకాలో..!
కానీ అన్నీ కాస్త పాతపడినట్టుగా అనిపిస్తున్నాయి...!!
కొన్ని దుమ్ము దులపాల్సినవి,
కొన్ని కడిగి ఆరబెట్టాల్సినవి,
కొన్ని మెరుగు పెట్టాల్సినవి,
కొన్ని నానబెట్టి ఉతకాల్సినవి,
కొన్ని ఊడ్చిపడేయ్యాల్సినవి!!

అన్నింటినీ అనుకున్నట్టుగా విడివిడిగా అమర్చుకుని
ఇంక పనినారంభించాను.
ప్రతి దాన్ని మడతలు విప్పి, ముడతలు సరిచేస్తుంటే
వాటిలోనుంచి చిట్టి చిట్టి గువ్వలు, చిన్ని చిన్ని గవ్వలు,
రంగు రంగు పూసలు, సీతాకోక చిలుకలు, అచ్చమైన ముత్యాలు
జలజలా జారుతూ, నా చుట్టూ తిరుగుతూ, ఎగురుతూ,
గంతులేస్తూ, కళకళలాడుతూ కనువిందు చేస్తున్నాయి....
వాటన్నింటినీ చకచకా ఏరుకుని మూటకట్టి పెట్టాను..
జ్ఞాపకాలన్నింటినీ నా చేతులతో తడుముతుంటే
తెలియని అనుభూతుల వెల్లువ...

అమ్మపాలు తాగుతునట్టు...
నాన్న గుండెల మీద నిద్రపోయినట్టు...
అన్నతో కలిసి బడికిపోయినట్టు...
నానమ్మ ఒడిలో పడుకుని కథ విన్నట్టు...
పక్కింటి చింటూ గాడితో కలిసి ఆడుకున్నట్టు...
బడిలో ఫస్ట్ ర్యాంక్ వచ్చినట్టు...
కొత్తగా పరికిణీ కట్టినట్టు...
కొంటెగా ‘ఎవరో’ చూసినట్టు...
‘అతని’ వేలు పట్టుకుని నడిచినట్టు...
తొలిసారిగా తల్లినైనట్టు...
ఎన్నో, ఎన్నెన్నో ఆనందాలు, మరింకెన్నో అనుభూతులు....!!

అల్మరాని శుభ్రంగా తుడుచి, బాగు చేసిన జ్ఞాపకాలన్నింటినీ
క్రమబద్దంగా సర్ది, అనవసరమైన వాటిని ఊడ్చి పడేసాను!!
ఇప్పుడు అల్మారా ఎంత బావుందో....
ఎంత అందంగా ఉందో....
ఎంత ప్రశాంతంగా ఉందో....

అరె! చీకటి పడిందే!!
సూర్యుడి కోపం తగ్గినట్టుంది
తెల్లగా, చల్లగా నవ్వుతూ చూస్తున్నాడు
తెలియకుండానే ఆదివారం అరక్షణంలో అయిపోయింది
ఇంత నిజమైన ఆదివారాన్ని కలవటానికి
మళ్ళీ ఎన్ని అబద్దపు ఆదివారాలని దాటాలో అని ఆలోచిస్తూ
అటకవైపు చూసా.
అలారం కనిపించలేదు!!
అటకెక్కి చూస్తే మూలకి నక్కి దాక్కుంది!!
పాపం దాని బాధ దానిది..
నన్ను నిద్ర లేపటం కోసం మాత్రమే అది రోజూ నాకంటే ముందు లేవాలి కదా..!
దాన్ని లాక్కొచ్చి, చెవి మెలిపెట్టి, మంచం పక్కన కూర్చోబెట్టి
సోమవారపు సమరానికి సిద్ధపడుతూ కత్తి, డాలు పట్టుకుని,
నెత్తిన కిరీటం పెట్టుకుని నిద్రకుపకరించాను...!



వృధాప్రయాస



ఎందుకీ తీక్షణ సారంగి తంత్రులపైని నడక?
అరికాళ్ళను తెంపుతూ తోడిరాగాన్ని పలికించేందుకా??
ఎందుకీ లవణ సలిల తటంపైని పడక?
ఆరిపోని దాహాగ్నిని ఆజ్యమేసి పెంచేందుకా??
ఎందుకీ జ్వలిత ఆస్పదం పైని ఆవాసం?
దేహమంతా దహించివేసి భస్మ ప్రతిమై నిలిచేందుకా??
ఎందుకీ శ్వాసరహిత సంకీర్ణ దారులలో పయనం?
మిగిలి ఉన్న ఊపిరిని వంపి వలకబోసుకునేందుకా??
ఎందుకీ స్వయం క్షయ కాంక్ష??
ఎందుకీ అత్యాశ?
ఎందుకీ వృధాప్రయాస?


విన్నపం



కరిగిపో హృదయమా...
ఈ హృదయ జ్వాలల వేడిలో కరిగిపో...!
తడిచిపో నేత్రమా...
ఈ కన్నీటి కెరటాల ధారలో తడిచిపో...!
అలసిపో ప్రాణమా...
ఈ భారమైపోయిన ఊపిరి మోతతో అలసిపో...!
మరచిపో మస్తిష్కమా...
నీ భూత భవిష్యత్ వర్తమానాల కొలమానాలను మరచిపో...!
నడిచిపో నేస్తమా...
నా అణువణువునూ చీల్చుకుంటూ నడిచిపో...!


విస్ఫోటనం


అక్కడేదో విస్ఫోటనం జరిగింది!!
దిక్కులదిరే ధ్వనితో దద్దరిల్లుతూ
పెద్ద అగ్ని బుడగ గాలిలోకి లేచింది....
బండరాళ్ళను మైనపు ముద్దల్లా కరిగించివేస్తూ
వేడి సెగలు వెలివడుతున్నాయి....
పిశాచాల ఆకారాలు తొడుక్కున్న పొగలతో కలిసి,
కాలుతున్న పచ్చి మాంసపు వాసన
వాయుకోశాలలో చేరి ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తున్నది....
ఎగసిపడుతున్న అగ్ని శిఖలు వదిలే
కాలభస్మ పొంకణాల గుట్టలు,
వాటి మధ్య చెల్లాచెదురుగా పడివున్న
ప్రేతకాయాల, అస్థి అవశేషాల పుట్టలు....
మరుభూమిని తలపిస్తూ
ఒక భయానక భీబత్స వాతావరణం అలముకుంది!!
ఆ విస్పోటనపు వింతలు వీక్షిస్తున్న పాపరక్షసినై నేను...!
ఒంటికి అంటుకున్న బూడిద మరకలు
చెదలు పట్టిన శవాల కుణపగంధము కలగలిపి
కదిలే స్మశానాన్న తలపిస్తూ నేను...!
మెల్లమెల్లగా పొరలుపొరలుగా విడివడుతూ
విచ్ఛిన్నం చెందుతూ మరొక విస్ఫోటనమై వెలుస్తూ నేను...!!


ఆత్మ సంతృప్తి




ఇప్పుడేంటి?
ఆఖరికి నీకు కావాల్సింది ఏంటి?
తినటానికి తిండి, కట్టుకోటానికి బట్ట, ఉండటానికి ఇల్లు,
 ‘నా’ అని చెప్పుకోటానికి నలుగురు మనుషులు.
అంతేగా...?
అవన్నీ ఉన్నాయిగా... ఇంకేం కావాలి నీకు??
ఎప్పుడూ ఏదో ఒకదాని కోసం ఏడుస్తూనే ఉంటావేం??
పొద్దున్నే లేవటానికి ఏడుస్తావు!
లేచినదగ్గర్నుంచి ఎదుటివాడి మీద పడి ఏడుస్తావు!
దొరికిన దాన్ని చూసి సంతోషించక దొరకని దానికై ఏడుస్తావు!
ఏడుస్తూ పుట్టి, ఏడుస్తూ బ్రతికి, చివరికి చావటానికి కూడా ఏడుస్తావు!!
బ్రతుకు నీకు అంత ఏడుపైనప్పుడు చావు కూడా ఏడుపెందుకైంది నీకు??
కాసేపు ఆ ఏడుపాపి నీ చుట్టూ చూసుకో... కళ్ళు తెరువ్...
నీలోకి నువ్వు చూసుకో...
నిన్ను నువ్వు తెలుసుకో...
నీవాళ్ళని అర్ధం చేసుకో...
మూసుకున్న తలుపులు తెరుచుకుని బయటకి రా..
రంగులు కనబడతాయి.
నలుపొకటే రంగు కాదు...
ప్రకృతిని చూడు... ప్రకృతి గాలి పీల్చుకో... మనసంతా ప్రకృతి అందాన్ని పులుముకో...
ప్రకృతిలోని రంగులన్నీ నీ జీవితంలో నింపుకో ... నలుపుతో సహా...
ఇప్పుడు చూడు...
జీవితం ఎంత రంగులమయమైపోయిందో....!
ఎంత ఆనందం నీ చుట్టూ నాట్యమాడుతుందో...!!





Popular Posts

.